टेकडीवरची धाव!
~ अमित कालेकर, 9 डिसेंबर 2018
आज 9 डिसेंबर, म्हणजेच इंटरनॅशनल माउंटन डे (IMD) च्या निमित्ताने गिरिप्रेमी ह्या नावाजलेल्या (2012 मध्ये एव्हरेस्ट सर केलेली संस्था) संस्थेने IMD मॅरेथॉनचं आयोजन पुण्यात ARAI टेकडीवर केलं होतं. मी गेले बरेच महिने गुडघेदुखीमुळं मॅरेथॉन्स धावू शकत नव्हतो. साधी प्रॅक्टिससुध्दा सुरू नव्हती. ह्याआधी बऱ्याच 10 किलोमीटर मॅरेथॉन्स धावलोय पण गुडघेदुखी बरीच वाढली होती. पण ह्या स्पर्धेच्या निमित्ताने परत फिटनेस रेजीम सुरू करावा असा विचार केला. मग गेल्या 15 दिवसात ऑलमोस्ट रोज संध्याकाळी घराजवळील MIT कॉलेज ग्राऊंडवर 2 - 3 km रनिंग आणि थोडे स्ट्रेचिंग - रिलॅक्सिंग व्यायाम सुरू केले. रात्रीची लवकर झोपही स्ट्रिक्टली सुरू केली (10 pm). (हे म्हणजे परीक्षेला 5-6 दिवस असताना रात्रीचा दिवस करून अभ्यास करण्यासारखे आहे!) आयोजकांनी फक्त बिब आणि टोपी दिली ते बरे झाले, आधीचेच खूप मॅरेथॉन टी-शर्ट्स जमलेत!
आज पहाटे 6:10 ला पत्रकार नगरच्या कामायनी मुनोत हॉलमध्ये जमलेल्या सगळ्या उत्साही धावकांकडून स्ट्रेचिंगचे व्यायाम उत्तमपणे करवून घेतले गेले. त्यामुळं खूप मदत झाली! माझ्या ऑफिसमधला एक मित्रही त्याच्या मुलासकट आज आला होता. शिवाय, आयोजकांमध्ये माझ्याच ऑफिसच्या 2 जणांचा समावेश होता.
6:35 ला फ्लॅग-ऑफ झालं. पोलीस कॉलनीजवळचा पहिलाच चढ सगळ्यात मोठा! खूपच दमछाक करणारा! थोडं चालत, थोडं(च!) पळत एकदाचा वरती ARAI च्या मारुती मंदिरापाशी पोचलो. एक मोठा वळसा घालून ARAI प्लँटच्या मागल्या बाजूने मातीच्या रस्त्यावर रनिंग सुरू. हा रस्ता नयनमनोहर आहे! दुतर्फा खूप झाडी, पुण्यात इतर ठिकाणी न लाभणारी अशी शांतता, आणि डिसेंबरचा (पण थोडासाच!) गारवा! हे एक मिनी जंगलच! अजून पुण्याची ती प्रसिद्ध थंडी पडलेलीच नाहीय! त्यामुळे मी जॅकेट / जर्कीन वगैरे घालून नव्हतो आलेलो. पण हा टरेन दमवणारा आहे. मग परत एक मोठा चढ, आणि परत दमछाक! वाटेत 2-3 ठिकाणी पाण्याचे स्टॉल्स ठेवलेले होते. स्वयंसेवक नाक्यानाक्यावर प्रोत्साहित करत होते, फोटोजही काढत होते. (पण त्यामुळे मला थांबता येत नव्हतं! सतत पळावं लागत होतं!) स्वतःशी संवाद साधत धावता येतं इथं. शरीराच्या कुठल्या अवयवांचा नक्की किती फिटनेस आहे तेही आजमावता येतं! शेवटीशेवटी माझा डावा पाय गुडघ्याखालीपासून पावलापर्यंत जाम दुखत होता. मे बी, माझंच पळण्याचं टेक्निक कुठंतरी चुकत असेल. शेवटचा उताराचा पॅच मी जोरात धावत पूर्ण केला (म्हणजे मी काहीच केलं नाही, फक्त ग्रॅव्हिटीपुढे स्वतःला झोकून दिलं!) आणि
अखेर 1 तास 16 मिनिटे घेतल्यावर मी परत मुनोत हॉलपाशी पोचलो आणि 10 किलोमीटरची ही आयुष्यातली आजवरची सर्वात खडतर रेस पूर्ण केली! गळ्यात मेडल पडलं तो काहीतरी चांगलं मिळवल्याचा क्षण खूप छान होता, ही धाव माझ्या कायम स्मरणात राहील! गिरिप्रेमीला छान आयोजनासाठी धन्यवाद! तसेच त्यांना त्यांच्या कांगचेनजुंगा (आपण कांचनगंगा म्हणतो!) एक्स्पिडिशनसाठी शुभेच्छा!
आजचे मला मिळालेले काही टेक-अवेज् ..:
स्वतःला कधीही कमी समजू नये, स्वतःवर विश्वास ठेवा.
आपल्यापुढच्या धावकाला मागे टाकण्याचा सतत प्रयत्न करावा.
निदान मागे असलेल्या स्पर्धकांना तरी आपल्यापुढे जाऊ न देण्याइतपत धावत राहावं!
रनिंगदरम्यान थोडं थोडं पाणी पीत राहावं.
आयोजकांनी पाणी ठेवलं आहे का त्याची चौकशी करून, नसेल तर स्वतःचं पाणी बाळगावं.
ह्या रेसमुळे मला आता हाफ मॅरेथॉन (21 km) करण्याची स्फूर्ती मिळालीय!
सर्वात महत्वाचं म्हणजे दररोज थोडासा का होईना व्यायाम करावाच. कोअर स्ट्रेंथ ट्रेनिंग आठवड्यात 2 दा झालं पाहिजे. म्हातारपण येणं थोडं लांबतं!
(लेख आवडल्यास कंमेंट, शेअर करा! गूगल लॉगिन असल्याने अजून वेगळं लॉगिन करायची गरज नाही.)
