रविवार, १७ डिसेंबर, २०१७
ऑफिस आऊटिंग! ड्रीमलँड रिसॉर्ट
शनिवार, २१ ऑक्टोबर, २०१७
भुलेश्वर!

सोमवार, २ ऑक्टोबर, २०१७
बाहुबली 2
शुक्रवार, ९ जून, २०१७
न्यूझीलंड vs बांगलादेश ODI, चॅम्पियन्स ट्रॉफी, 9 जून 2017
न्यूझीलंड vs बांगलादेश ODI, चॅम्पियन्स ट्रॉफी, 9 जून 2017
~अमित कालेकर
(Do like and comment!)
जिंकायला 266 रन्स हव्यात, समोर न्यूझीलंडसारखा प्रबळ प्रतिस्पर्धी, 11व्या ओव्हरमध्ये 4 विकेट्स किरकोळ 34 रन्स मध्ये पडलेल्या, खेळपट्टी आणि वातावरण वेगवान स्विंग गोलंदाजांना पूर्ण अनुकूल (टीम साउदी तोवर 4 ओव्हर्स टाकून 3 विकेट्स गटकावून बसलेला, आणि 4थी विकेट ट्रेंट बोल्टला!). अश्यात धावगती जवळजवळ 6 ला पोचलेली (38.2 ओव्हर्स, 232 रन्स हव्यात).
अश्या परिस्थितीत कुठल्याही संघाचे काय मनोधैर्य असेल???
पण हा सामना चक्क ह्या स्थितीतून बांगलादेशाने जिंकला ! 5व्या विकेटसाठी (विश्व?)विक्रमी 224 रन्सची भागीदारी रचत चक्कचक्क 16 चेंडू आणि 5 विकेट्स शिल्लक ठेवून ते जिंकले! महमदुल्लाह (102*) आणि शकीब अल हसन (114, सामनावीर) ही त्या विक्रमवीरांची नावे. हॅट्स ऑफ.
आठवतंय का, (नाही म्हणा, तंगडंच तोडीन!) 1983 प्रुडेंशियल विश्वचषकात आपल्या 'कपिलदेव निखंज' नामक झंझावाताने चिल्लूपिल्लू झिम्बाब्वेविरुद्ध 18 जून 1983 ला इथं इंग्लंडातच (टर्नब्रिज वेल्स) 5 आऊट 17 अश्या (नेहमीच्याच) होप्लेस स्थितीतून (गावस्कर आणि श्रीकांत झिरो!) तळाच्या फलंदाजांना हाती धरून नाबाद 175 रन्स कुटत आपल्याला एकहाती विजय मिळवून दिलेला, आज हे दोघे बांगलादेशसाठी अहीकपिल - महीकपिल बनले!
Brief scores: New Zealand 265/8 in 50 overs (Ross Taylor 63, Kane Williamson 57; Mosaddek Hossain Saikat 3-13)
lost to
Bangladesh 268/5 in 47.2 overs (Shakib Al Hasan 114, Mahmudullah 102*; Tim Southee 3-45) by five wickets.
बुधवार, १७ मे, २०१७
आजची सकाळ!
रविवार, २३ एप्रिल, २०१७
S-P आणि भारतीय बॅडमिंटन!
रविवार, २९ जानेवारी, २०१७
रॉजर फेडरर!
शनिवार, १ फेब्रुवारी, २०१४
नॉस्टाल्जिया!
नॉस्टाल्जिया
~अमित कालेकर, फेब्रुवारी 2014
(Do like and comment!)
काही खूप जुन्या पण त्या काळातल्या आपल्या एकदम फेव्हरेट गोष्टी-गाणी-घटना, किंवा वस्तू-वास्तु-व्यक्ती जर आपल्याला अनेक वर्षानंतर होत्या त्याच (फ़्रोझन इन टाइम!) अवस्थेत असल्यासारख्या भेटल्या, सापडल्या तर जे वाटते, तेच मला ह्या 'टायटन'च्या घड्याळाकडे बघून काल वाटले!
1993 साली मी सोलापूरला इंजीनियरिंगच्या पहिल्या वर्षात होतो. तेंव्हा वडिलांनी हौसेने हे गोल्ड प्लेटेड 'रोयाले' घड्याळ माझ्या हाती बांधले. खूप भारी वाटलेले तेंव्हा! आणि कुणास ठाउक, पण ही वस्तू आयुष्यभर जपली जावी अशी एक भावना मनात कायम राहिली.
हे घड्याळ घालून मी असंख्य क्रिकेट म्याचेस खेळलोय. प्रॉडक्शन इंजीनियरिंग करत असल्यामुळं स्मिथि, लेथ मशीन्स, जॉब वेल्डिंगशी सतत संपर्क. पण कधीही पट्टा तुटणे, घड्याळ बंद पडणे अश्या क्षुल्लक, त्रासदायक गोष्टी घडल्याच नाहीत! तसे काचेवर 2 छोटे वेल्डिंग स्पॉट्स आहेत! पण त्या आठवणी म्हणून काच नाही बदलली!
काही इंटरव्यूजनाही हेच घड्याळ सोबतीला होते. नोकरी लागल्यानंतर पहिल्या कंपनीतली पहिल्यावहिल्या बॉसची पहिली भेट ... पहिली जॉब असाइनमेंट ... पहिला पगार ... पहिले प्रमोशन ... पहिला मुलगी बघण्याचा ऑकवर्ड प्रोग्राम ... पहिली (आणि बहुधा शेवटची!) अमेरिका वारी ... बरेच काही नॉस्टालजिक घडले ते ह्याच पिव्ळ्याधम्मक वस्तूबरोबर!
2001 मध्ये केवळ एक बदल म्हणून (आणि बायकोचा हट्ट!) एक नवे डिजिटल घड्याळ घेतले, आणि हे घड्याळ कपाटात विसावले.
पण काल सकाळी परत वडिलांचाच फोन आला. टायटन कंपनी सेल बदलून देतेय, तर तुझे घड्याळ आणून दे असा. टायटन कंपनीतला तो सेल बदलणारा कर्मचारीही हे 21-22 वर्षांपूर्वीचे घड्याळ बघून आनंदित झाला! म्हणाला की आता हे घड्याळ कंपनी बनवत नाही. किती व्यवस्थित अवस्थेत आहे हे तुमचे घड्याळ!
मग काय! परत एकदा 'गोल्डन रोयाले'ची स्वारी अस्मादिकांच्या मनगटावर विराजमान! 'जुनं ते सोनं' म्हणतात ना, ते असं खरं ठरलं!





























